دلتنگی موراکامی

فکر می‌کنم مهدی غبرایی توی مقدمه‌ی ترجمه‌ی «کافکا در کرانه» از واژه‌ی «فقدان» استفاده کرده بود ولی من دلتنگی رو ترجیح می‌دم. فقدان رو دوست ندارم ولی فکر می‌کنم دلتنگی هم نمی‌تونه توصیف‌کننده‌ی خلأ‌ای باشه که بعد از خوندن اثار موراکامی توی دل آدم می‌مونه. به هر حال دلتنگی رو بیشتر دوست دارم.

و حالا من موندم و خلأِ جنگل نروژی و تمایل به خیره شدن به دیوار خالی و جوش و خروش و تلاش بی‌نتیجه‌ی روحم برای پر کردن اون جای خالی…

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *